Zasady euchre: jak grać w euchre

Co jest potrzebne na start

Weź standardową talię 52 kart i odłóż wszystko poniżej dziewiątki. Zostają 24 karty: 9, 10, walet, dama, król i as w każdym kolorze. Jokerów nie ma.

Czterech graczy tworzy dwie pary; każdy siedzi naprzeciwko swojego partnera, więc kolejka przechodzi na przemian między drużynami. Na CardPorch siedzisz na Południu, twoim partnerem jest Północ, a Zachód i Wschód to przeciwnicy. Gra toczy się zgodnie z ruchem wskazówek zegara, a partię gra się do 10 punktów.

Rozdawanie

Rozdający daje każdemu graczowi pięć kart — nie pojedynczo, lecz pakietami: najpierw trzy, potem dwie, albo najpierw dwie, potem trzy, zgodnie z ruchem wskazówek zegara. Cztery karty zostają: to talon. Rozdający kładzie go zakryty na środku i odwraca wierzchnią kartę.

Ta odwrócona karta to odkryta karta (upcard) i na niej opiera się cała pierwsza runda licytacji: jedyny kolor, jaki można w niej zamówić, to kolor tej karty. Trzy karty pod nią leżą zakryte i nie biorą udziału w grze do końca rozdania. Po zakończeniu rozdania rozdawanie przechodzi o jedno miejsce w lewo.

Bowery: zasada, którą wszyscy mylą

W euchre dwa walety w barwie atutu przebijają wszystko inne, a jeden z nich zmienia kolor na czas rozdania.

• Walet koloru atutowego to prawy bower. Na czas tego rozdania jest najwyższą kartą w talii.
• Drugi walet tej samej barwy to lewy bower. Jest drugą najwyższą kartą i — to właśnie ta pułapka — liczy się jako karta koloru atutowego przez całe rozdanie.

Jeśli więc atutem są kiery, walet karo jest kierem. Bije asa kier, liczy się jako kier przy dokładaniu do wyjścia w kiery i nie można nim dołożyć do wyjścia w karo.

Poniżej bowerów wszystko jest zwyczajne:

• Atuty, od najsilniejszego: prawy bower, lewy bower, as, król, dama, 10, 9.
• Każdy inny kolor: as, król, dama, walet, 10, 9 — z wyjątkiem koloru, który oddał waleta na lewego bowera i przez to rozdanie liczy tylko pięć kart.

Zamawianie atutu

Licytacja rozstrzyga, który kolor będzie atutem i która para bierze kontrakt. Drużyna, która zamówi atut, to zamawiający — musi wziąć co najmniej trzy z pięciu lew albo zostanie za to ukarana.

Runda pierwsza: każ wziąć albo pasuj

Zaczynając od gracza po lewej ręce rozdającego i idąc zgodnie z ruchem wskazówek zegara, każdy gracz albo pasuje, albo każe wziąć — wtedy kolor odkrytej karty zostaje atutem, a rozdający musi wziąć tę kartę do ręki. Rozdający licytuje ostatni; jeśli pierwsi trzej gracze spasują, może po prostu wziąć kartę sam.

Tak czy inaczej rozdający dobiera odkrytą kartę i odrzuca jedną kartę koszulką do góry, żeby wszyscy znów mieli po pięć — a odrzucona karta nie bierze już udziału w rozdaniu. Pamiętaj, że kazanie wziąć oznacza podarowanie rozdającemu atutu: zamawianie na rozdaniu przeciwnika wymaga mocniejszej ręki niż na rozdaniu partnera.

Runda druga: zamów kolor

Jeśli wszyscy czterej gracze spasują, rozdający odwraca odkrytą kartę koszulką do góry na talon i zaczyna się druga runda, znów od gracza po lewej ręce rozdającego. Teraz można zamówić dowolny kolor oprócz odrzuconego — albo spasować. W tej rundzie nikt już nie bierze odkrytej karty. Zamówienie drugiego koloru tej samej barwy nazywa się „going next”, a przejście na przeciwną barwę — „crossing the river”.

Gra solo

Gracz, który zamawia atut — w dowolnej rundzie — może przy tym ogłosić, że gra solo. Jego partner kładzie wtedy swoje pięć kart koszulką do góry i nie bierze udziału w rozdaniu. Grający solo mierzy się z obydwoma przeciwnikami, więc każda lewa liczy trzy karty zamiast czterech. Wzięcie w pojedynkę wszystkich pięciu lew daje 4 punkty zamiast 2; trzy lub cztery lewy solo są warte ten sam jeden punkt co zwykłe ugranie kontraktu, więc zagranie opłaca się tylko wtedy, gdy marsz wygląda na prawdopodobny.

Przymus rozdającego

Większość stołów gra z przymusem rozdającego (ang. stick the dealer) i tak też jest domyślnie na CardPorch. Zgodnie z tą zasadą rozdający nie może spasować w drugiej rundzie: jeśli licytacja do niego wróci, musi zamówić kolor, choćby ręka była nie wiadomo jak słaba. Przy wyłączonej zasadzie rozdanie, w którym wszyscy czterej gracze spasują dwa razy, przepada — karty się zbiera, a rozdawanie przechodzi o jedno miejsce w lewo.

Rozgrywka

Do pierwszej lewy wychodzi gracz po lewej ręce rozdającego, bez względu na to, kto zamówił atut. Jeśli ten gracz pauzuje, bo jego partner gra solo, wyjście przechodzi na następnego czynnego gracza po jego lewej stronie.

Gra toczy się zgodnie z ruchem wskazówek zegara, po jednej karcie od gracza. Zasady lewy są krótkie:

• Musisz dołożyć do koloru, jeśli możesz. Jeżeli wyszły kiery, a masz kiera w ręce, musisz zagrać kiera — a dopóki kiery są atutem, lewy bower liczy się tu jako kier.
• Jeśli nie możesz dołożyć do koloru, zagraj dowolną kartę. Przebijanie atutem jest dozwolone, ale nigdy obowiązkowe, i nie ma przymusu przebijania karty, która aktualnie bierze lewę.
• Lewę wygrywa najwyższy zagrany w niej atut. Jeśli nikt nie zagrał atutu, wygrywa najwyższa karta koloru wyjścia. Karta innego koloru nie może wziąć lewy, choćby była najwyższa.
• Zwycięzca lewy wychodzi do następnej, a wziętą lewę kładzie się zakrytą przed nim.

Rozgrywa się pięć lew, po czym rozdanie się punktuje.

Punktacja

W każdym rozdaniu punktuje tylko jedna drużyna i liczy się wyłącznie wynik zamawiających. Wszystko sprowadza się do tego, czy dobili do trzech lew.

Partię wygrywa para, która pierwsza osiągnie 10 punktów. Tradycyjnie wynik zapisuje się dwiema zbędnymi niskimi kartami na drużynę, układanymi na krzyż, odkrytą na zakrytej, tak żeby pokazać dowolną liczbę od jednego do dziesięciu — właśnie dlatego zestawy do euchre sprzedaje się z piątkami i szóstkami w talii.